( و درستى مى گويم ) كسى كه خود را مشغول سازد به چيزى كه بر وى واجب گرديده است از چيزى كه براى او از آن چيز ضمانت شده است و رضا شود به آن چه كه بسود و زيان وى مقدّر گرديده است چنين كسى بيشتر از همه مردم از پاكى با تندرستى و سود با نيكوئى حال و بهره بردن با شادمانى برخوردار است ( خداوند جهان امور واجبهء مذهبى را واجب و بندگان را به عمل كردن فرمان داده است و روزى را خود ضامن و از حرص زدن و دنبال آن دويدن نهى فرموده است بالعكس ما بندگان از روى عدم ايمان قول خدا را باور نداشته فرمانش را نمى بريم و شب و روز دنبال روزى دوانيم خنك آن كسانى كه فرامين الهى را كار بستند و سراى آخرت را بحسن عمل آباد كردند ) . 280 إنّ اللّه تعالى لم يجعل للعبد و إن اشتدّت حيلته و عظمت طلبته و قويت مكيدته اكثر ممّا سمّى له فى الذّكر الحكيم و لم يحل بين العبد فى ضعفه و قلّة حيلته أن يبلغ دون ما سمّى له فى الذّكر الحكيم و انّ العارف لهذا العامل به أعظم النّاس راحة فى منفعة و انّ التّارك له و الشّاكّ فيه لأعظم النّاس شغلا فى مضرّة : براستى كه خداوند تعالى براى بندهء قرار نداده است بيشتر از آنچه كه در كتاب استوار و قران مجيد از براى او نام برده است اگر چه تمام هوش و حيلهء خود را به كار افكند خواستكارش بزرگ و كيد و انديشه‌اش استوار گردد و حايل نگرديده است در ميان بنده در حال ضعفش و كمى كيد و حيله‌اش از اين كه به او برسد كمتر از آنچه كه در كتاب محكم و قران براى او نام گذاشته و مقرّر داشته براستى آنكه اين مطلب را بشناسد و دريابد و به كار بندد اين كس از حيث آسايش و سودمندى بزرگترين و آن كس كه آن را ترك گويد و در آن شك داشته باشد اين كس بزرگترين مردم است از حيث گرفتارى در زيان و ضرر ( مترجم ) گويد اى كاش مردم همين يك مطلب را درست توجهّ كرده و بدان عمل مى كردند و دين و دنياى خويش را آباد مى خواستند زيرا اگر بندهء كم و زياد سود و زيان را از جانب خداى داند البتهّ همه جنگ و جدالها از ميان بر خواهد خاست . 281 إنّ هاهنا - و أشار بيده إلى صدره - لعلما جمّا لو أصبت له حملة بلى أصيب لقنا غير مأمون عليه مستعملا آلة الدّين